Pink – nowa piosenka

Tytuł nowej piosenki Pink to: “Never Gonna Not Dance Again”
Jeżeli nowy utwór, o którym piszemy w tym wpisie, nie jest tym którego szukasz, to zobacz niżej do listy singli – może tam go znajdziesz.


Posłuchaj tego nagrania w formacie MP3 na YouTube Music.

W sieci ukazała się nowa piosenka amerykańskiej piosenkarki Pink zatytułowana “Never Gonna Not Dance Again”.

Gatunek nowej piosenki to Pop[źródło]Wikipedia. Materiał napisali: P!nk oraz laureaci Grammy Max Martin i Shellback. Kompozycja została wyprodukowana przez Maxa Martina i szwedzkiego producenta Shellbacka.

Na anglojęzycznej Wikipedii możemy zobaczyć, że singiel znalazł się w TOP20 na 12 listach przebojów. Nutka na liście UK Singles (OCC) zajęła pozycję numer 46, na liście UK Singles Downloads numer 2, na liście US Bubbling Under Hot 100 Singles (Billboard) numer 10, na liście US Adult Contemporary (Billboard)numer 22, na liście US Adult Top 40 (Billboard) numer 13 (stan na 1.12.2022).

Singiel “Never Gonna Not Dance Again” to następca singla “Irrelevant” .

Oficjalny teledysk do nowego utworu na YT ukazał się 4 listopada 2022 roku. Na chwilę obecną klip ma 6 589 751 wyświetleń na Youtube. Wideoklip był współreżyserowany przez P!nk oraz kreatywny duet Nick Florez & RJ Durell. Akcja teledysku toczy się w sklepie spożywczym. P!nk tańczy i jeździ przez sklepowe alejki w towarzystwie kolorowej obsady.

Czy produkcja powtórzy sukces hitu 43-letniej Amerykanki pt. „Just Give Me a Reason” (z gościnnym udziałem Nate Ruess), który na Youtube ma już 1,4 mld wyświetleń? Zobaczymy. Dodajmy, że nutka „Just Give Me a Reason” odniosła światowy sukces, zdobywając pierwsze miejsca na listach przebojów w wielu krajach, w tym w Stanach Zjednoczonych, Austrii, Australii, Kanadzie, Czechach, Islandii, Irlandii, Libanie, Włoszech, Luksemburgu, Meksyku, Holandii, Nowej Zelandii, Polsce, Portugalii, Szkocji, Słowacji, Szwecji. Na anglojęzycznej Wikipedii możemy zobaczyć, że singiel znalazł się w TOP10 na 39 listach przebojów (stan na 30.11.2022). W Stanach Zjednoczonych singiel stał się czwartym numerem jeden Pink na liście Billboard Hot 100. Stał się także trzecim numerem jeden na liście Billboard Digital Songs po “So What” (2008) i “Raise Your Glass” (2010). Kawałek na liście UK Singles (OCC) zajął pozycję numer 2, na listach US Adult Contemporary (Billboard), US Adult Top 40 (Billboard) i US Mainstream Top 40 (Billboard) numer 1, a na liście US Rhythmic (Billboard) numer 39. Materiał zdobył certyfikat dwukrotnie diamentowej płyty[źródło]Google, Youtube, Wikipedia.

Pink to jedna z najpopularniejszych piosenkarek na świecie[źródło]radiozet.pl 19.02.2021. Karierę rozpoczęła w wieku 16 lat, a popularność przyniósł jej krążek “Can’t Take Me Home”[źródło]viva.pl. Jest laureatką trzech nagród Grammy, siedmiu nagród Billboard Music Awards, siedmiu statuetek MTV VMA oraz dwóch MTV EMA[źródło]Wikipedia 30.11.2022. W artykule opublikowanym w serwisie open.fm w dniu 7.11.2022 czytamy: Od czasu swojego debiutu w 2000 roku, P!nk wydała osiem albumów studyjnych i jeden album z największymi przebojami, sprzedała ponad 60 milionów płyt na całym świecie, a 15 jej singli dotarło do pierwszej dziesiątki na listy Billboard Hot 100 (w tym cztery do 1. miejsca) i wyprzedała areny na całym świecie.

Przypomnijmy, że dotychczasową studyjną dyskografię artystki zamyka album ‘Hurts 2B Human’, który ukazał się 26 kwietnia 2019 roku nakładem wytwórni płytowej RCA. Płyta jest utrzymana w gatunku pop i zawiera 13 kawałków. Krążek zawiera gościnnych wykonawców: Wrabela, Khalida, Cash Cash oraz Chrisa Stapletona. Album zadebiutował na pierwszym miejscu na amerykańskiej liście Billboard 200. W Wielkiej Brytanii “Hurts 2B Human” zadebiutował na pierwszym miejscu na liście UK Albums Chart, wyprzedzając swojego najbliższego konkurenta album The Balance artysty Catfish and the Bottlemen o 22 000 sztuk. Stał się on trzecim krążkiem Pink, który osiągnął szczyt listy. Płyta stała się jej pierwszym albumem, który spędził ponad tydzień na szczycie w kraju. Materiał otrzymał ogólnie pozytywne recenzje od krytyków muzycznych, z których wielu chwaliło jego produkcję i spójność. W agregatorze recenzji Metacritic krążek otrzymał średni wynik 71/100, na podstawie 8 recenzji. Prestiżowy serwis allmusic.com przyznał wydawnictwu 4 z 5 możliwych gwiazdek. Materiał zdobył certyfikat platynowej płyty.

“Hurts 2B Human jest nie tylko kolejnym krokiem na też ścieżce, którą od lat obserwujemy. Jest też, a może nawet przede wszystkim, zbiorem myśli i uczuć dojrzałej kobiety próbującej odnaleźć swoje stałe miejsce w świecie. Album zbudowany jest na czystych, ludzkich emocjach, których wszyscy doświadczamy” – napisano w recenzji płyty w serwisie allaboutmusic.pl.

“Hurts 2B Human” jest ósmym albumem studyjnym Pink.
Krążek ‘Hurts 2B Human’ to następca krążka studyjnego ‘Beautiful Trauma’ (2017).

Najbliższy koncert Pink ma się odbyć 7 czerwca 2023 roku w Bolton, UK, University of Bolton Stadium, a kolejny następnego dnia w tym samym miejscu.

źródło: open.fm, | radiozet.pl, viva.pl, zloteprzeboje.tuba.pl, allaboutmusic.pl, Google, Youtube, Wikipedia, songkick.com, i inne?

Single

Poniższa tabela może nie zawierać aktualnych danych dotyczących pozycji na listach.

 
Tytuł Rok Pozycje na listach
US
[102]
AUS
[103]
AUT
[6]
“There You Go” 2000 7 2
“Most Girls” 4 1
“You Make Me Sick” 33 25
“Lady Marmalade”
(with Christina Aguilera, Lil’ Kim and Mýa)
2001 1 1 3
“Get the Party Started” 4 1 2
“Don’t Let Me Get Me” 2002 8 8 10
“Just Like a Pill” 8 97 2
“Family Portrait” 20 11 11
“Feel Good Time”
(featuring William Orbit)
2003 60 7 9
“Trouble” 68 8 5
“God Is a DJ” 2004 [A] 24 26
“Last to Know” 48
“Stupid Girls” 2006 13 4 3
“Who Knew” 9 2 11
“U + Ur Hand” 9 5 3
“Nobody Knows” 27 21
“Dear Mr. President”
(featuring Indigo Girls)
5 1
“Leave Me Alone (I’m Lonely)” 2007 5
“So What” 2008 1 1 1
“Sober” 15 6 4
“Please Don’t Leave Me” 2009 17 11 5
“Bad Influence” 6 20
“Funhouse” 44 6 7
“I Don’t Believe You” [B] 23 23
“Glitter in the Air” 2010 18
“Raise Your Glass” 1 1 9
“Fuckin’ Perfect” 2 10 9
“Bridge of Light” 2011 26 7
“Blow Me (One Last Kiss)” 2012 5 1 14
“Try” 9 6 3
“Just Give Me a Reason”
(featuring Nate Ruess)
2013 1 1 1
“True Love”
(featuring Lily Allen)
53 5 30
“Walk of Shame” 60
“Are We All We Are”
“Today’s the Day” 2015 [C] 11 53
“Just Like Fire” 2016 10 1 16
“Setting the World on Fire”
(with Kenny Chesney)
29 26
“What About Us” 2017 13 1 3
“Beautiful Trauma” 78 25 45
“Whatever You Want” 2018 44
“Secrets”
“A Million Dreams” 90 26
“Walk Me Home” 2019 49 11 36
“Can We Pretend”
(featuring Cash Cash)
[J] 99
“Hurts 2B Human”
(featuring Khalid)
48
“Love Me Anyway”
(featuring Chris Stapleton)
96
“One Too Many”
(oraz Keith Urban)
2020 62 6
“Cover Me in Sunshine”
(with Willow Sage Hart)
2021 6 3
“Anywhere Away from Here”
(with Rag’n’Bone Man)
43
“All I Know So Far” 74 25 68
“Irrelevant” 2022 73
“Never Gonna Not Dance Again” 64
“-” oznacza, że pozycja nie była notowana.

W 2017 roku wystąpiła gościnnie (wraz z Sia) w utworze “Waterfall” u boku Stargate.

P!nk (także Pink), właśc. Alecia Beth Moore (ur. 8 września 1979 w Doylestown, stan Pensylwania, USA) – amerykańska piosenkarka i autorka tekstów, sporadycznie aktorka. Rozgłos zdobyła na początku stycznia 2000 roku. Zaczynając swoją karierę muzyczną, wzorowała się na jednej ze swoich idolek, Madonnie; preferuje również takich wykonawców, jak Janet Jackson, Joan Jett i Janis Joplin. Jej ojciec śpiewał i pisał teksty piosenek, przez co P!nk już jako mała dziewczynka sama chciała śpiewać i zostać gwiazdą rocka. W 1995 roku podpisała kontrakt ze swoją pierwszą oryginalną grupą R & B Choice. Wytwórnia, LaFace Records, widziała potencjał tylko w Pink, oferując solową ofertę. Choice została rozwiązana w 1998 roku. Jej debiutancki album przyniósł dwa single hitowe na “Billboard Hot 100”: “There You Go” i “Most Girls”. Ścieżka dźwiękowa “Lady Marmalade” przyniosła Aleci pierwszą nagrodę Grammy oraz jej pierwszy singiel numer jeden na Billboard Hot 100. W 2004 roku wystąpiła jako jedna z gwiazd Open’er Festival w Gdyni. Gatunki jej muzyki to R&B, pop rock, dance-punk, rock elektroniczny, post-grunge, punk rock, country rock, soft rock, power pop i synth rock.

Jej debiutancka studyjna płyta zatytułowana “Can’t Take Me Home” ukazała się 4 kwietnia 2000 roku nakładem wytwórń płytowych LaFace oraz Arista i jest utrzymana w gatunkach R&B oraz dance-pop. Standardowa edycja albumu zawiera 13 piosenek. Krążek zadebiutował pod numerem 26 na amerykańskiej liście Billboard 200. Płyta pokryła się podwójną platyną. Prestiżowy serwis allmusic.com przyznał wydawnictwu 4 z 5 możliwych gwiazdek, natomiast magazyn Rolling Stone przyznał wydawnictwu 2,5 z 5 możliwych gwiazdek. Czytaj więcej
źródło: pl.wikipedia.org oraz en.wikipedia.org

Powiązane wpisy:

(Odwiedzono: 447 razy, wizyt w ciągu ostatnich 24 godzin: 0)